แสงแดดค่อย ๆ ส่องเข้ามาจากนอก ส่องเข้ามาทั่วห้องเรียนอย่างโปร่งใส เธอเงยหน้ามองขึ้นไปที่ชื่อของเธอบนกระดานดำ
น่าเสียดายที่เมื่อก่อนเธอกับจิ่งเป่ยเฉินไม่ได้เรียนด้วยกัน ไม่อย่างนั้นเธออาจจะเปลี่ยนใจไปรักเขาตั้งนานแล้วก็ได้
ความรักในวัยเด็กบ้าบออะไรนั่นไม่มีอยู่อีกต่อไป!
เมื่อได้ยินเสียงตะโกนจากผู้กำกับเธอก็ค่อย ๆ วาดอย่างละเอียด บางครั้งก็หยุดพัก กล้องถ่ายเข้ามาใกล้มือของเธอมาก มากจนสามารถเห็นเธอวาดทุกจังหวะลายเส้นในการวาด
หมกมุ่นอยู่กับบรรยากาศที่งดงามราวกับว่าเธอไม่รู้สึกถึงกล้องที่เข้าใกล้ และราวกับว่าได้ย้อนกลับไปตอนช่วงมหาวิทยาลัย ความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ ในช่วงวันวาน
จิ่งเป่ยเฉินที่ยืนอยู่หน้าประตูมองเธอไม่กะพริบตา คนมุงดูเธออยู่ด้านหน้าแต่ว่ามุมที่เขายืนดูอยู่นั้นเป็นมุมที่เห็นใบหน้าที่ดูจริงจังของเธอได้อย่างชัดเจน
สงบและนุ่มนวล มือที่สวยงามจับปากกากับกระดาษแผ่นสีขาวที่กำลังวาด
โหรวโหรวของเขา ภรรยาของเขา ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุด
แม้ว่าไม่ได้ทำอะไร แค่มองเธอแบบนี้ก็ไม่เลว
