“แต่ฉันคิด” นั่นก็เพราะเธอยืนอยู่ตรงหน้าเขา อีกทั้งเมื่อครู่เธอไม่สนใจที่จะฟังการยั่วยุของฉีหย่วนหยางเลยสักนิด พวกเขาเป็นสามีภรรยากัน หลังจากนี้เขาต้องปกป้องให้ดี ๆ
อันโหรวมองไปที่แหวนที่กำลังถูกสวมมาที่นิ้วของตัวเอง เธอจำไม่ได้เลยว่านี่เป็นแหวนที่จิ่งเป่ยเฉินสวมให้เธอวงที่เท่าไรแล้ว
ตอนนั้นเธอสวมมันไว้ตอนที่ได้รับใบทะเบียนสมรส แต่ก็จำไม่ได้ว่าตอนย้ายของเอาไปวางไว้ที่ไหน อีกทั้งมีแหวนวงหนึ่งถูกโอวหยางลี่โยนทิ้งไปอีก
ถึงแม้ว่าเธอจะพูดอยู่หลายครั้งว่าไม่จำเป็นต้องใส่ก็ได้ แต่สุดท้ายเธอก็ได้สวมแหวนสักที
ตอนนี้เหมือนแหวนจะเปลี่ยนไปอีกแล้ว
ไม่ช้าก็เห็นเขาเอามือเธอไปจูบที่แหวนอย่างจริงจัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนและโอบไปที่เอวของเธอ ขั้นตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เลย!
แต่ว่าการที่เขาทำแบบนี้ทำให้รู้สึกดีไม่น้อยเลยจริง ๆ
ลูกโป่งสีม่วงขาวค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ตัดกับเมฆขาวและท้องฟ้าสีคราม ดูแล้วงดงามมากนัก
“ช้าก่อน ๆ” ทันใดนั้นเธอก็ผลักจิ่งเป่ยเฉินออกไป
จิ่งเป่ยเฉินก้มหน้ามองมาที่เธอ นัยน์ตาของเขาเผยความงุนงงออกมา “รออะไร?”
