หลังจากนั้นท่ามกลางสายตาของทุกคน อันโหรวก็ได้มอบช่อดอกไม้ในมือให้หลินจือเซี๋ยว “ฉีเซิ่งเทียน นายเข้าใจความหมายใช่ไหม?”
“พี่สะใภ้ช่างดีจริง ๆ สมกับเป็นพี่สะใภ้ของผม!” ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่ใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำของหลินจือเซี๋ยว ครั้งหน้าที่มีงานแต่งจะต้องเป็นพวกเขาแน่นอน!
จิ่งเป่ยเฉินมองดูท่าทางของเธอ เมื่อครู่นี้มันทำให้หัวใจเขาเต้นรัวมากจริง ๆ สุดท้ายก็กลายเป็นแบบนี้เสียได้
ไม่ช้าเขาก็จับตัวเธออีกครั้ง ก่อนก้มตัวลงกระซิบไปที่ข้าง ๆ หู “โหรวโหรว ไม่เชื่อฟังเลยนะ”
“ฉันไม่เชื่อตรงไหนกัน? แค่มอบดอกไม้ให้หลินจือเซี๋ยวก็เท่ากับไม่เชื่อแล้วเหรอ?”
“เธอทำให้ฉันกลัว”
“นายนั่นแหละคิดเยอะไปแล้ว ฉันไปแล้ว!” ชุดแต่งงานยาว ๆ กำลังเดินลากไป น่าเสียดายชุดแต่งงานใช้เวลาตั้งแต่ปีที่แล้วในการตัด ถูกสวมใส่แค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องถอดออกแล้ว
ไม่ช้าลมหายใจที่ร้อน ๆ ก็ใกล้ชิดหูเธออีกครั้ง “ใครปล่อยให้เธอไป?”
ทำไมเธอจะออกไปไม่ได้กัน?