เมื่อมองไปยังด้านหน้าก็เห็นแขกที่มาร่วมงาน ญาติและเพื่อนของจิ่งเป่ยเฉินล้วนเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงราวกับตำนาน ทุกคนล้วนเป็นผู้นำด้านวงการต่าง ๆ อีกสักครู่เธอก็ต้องไปกินข้ าว แต่ชุดแบบนี้คงใส่แล้วไม่เหมาะเท่าไร
มันไม่สะดวกเลยสักนิด!
อย่างไรก็ตามเธอเข้าใจความหมายของจิ่งเป่ยเฉินผิดไป ไม่ใช่ว่าเขาไม่ให้เธอไป แต่เขาต้องการกอดเธอต่างหาก
แต่น่าเสียดายที่หยางหยางกับหน่วนหน่วนเองก็ยังจับชายกระโปรงเธอที่ด้านหลังอยู่
“ฉันน่าจะเข้าไปยุ่งเรื่องพวกนี้แต่แรก ไม่อย่างนั้นคงออกแบบไม่เอาชุดแต่งงานยาว ๆ แบบนี้แน่ ๆ” เธอรู้สึกเสียใจแทนเด็กน้อยทั้งสองคน!
“ช่วยฉีกมันออกได้ไหมนะ?” เธอหันกลับมาถาม
“น่าจะได้นะ” ตอนนี้แม้แต่เขาเองก็ไม่สะดวกที่จะอุ้มเธอ
“แม่จ๋า สวยแบบนี้ แม่อย่าฉีกสิ” หน่วนหน่วนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่หวานดุจน้ำผึ้ง
“ผมเองก็คิดแบบนั้น”
เด็กน้อยทั้งสองคนร้องประสานเสียงพูดเห็นด้วย กลายเป็นว่าเธอต้องตัดใจทิ้งทันที!
เมื่อกลับมาถึงห้อง หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็ถูกซูรั่วหย่าพาตัวออกไป
ตอนนี้ภายในห้องเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคน
