“เห็นออกไปรับโทรศัพท์” หลินจือเซี๋ยวตอบกลับ
อันโหรวหันหน้าไปมองจิ่งเป่ยเฉินที่นิ่งสงบราวกับขุนเขา ก่อนจะพูดขึ้น “นี่คุณสามี นายช่วยอธิบายให้เข้าใจหน่อยได้ไหม?”
ทำไมโทรศัพท์ของเธอถึงไม่มีสัญญาณ แต่โทรศัพท์พวกเขากลับสามารถโทรออกไปมาได้แบบนี้กัน?
“นี่นายทำอะไรกับโทรศัพท์ฉันหรือเปล่า?”
หยางหยางกับหน่วนหน่วนมองดูแม่จ๋าที่จู่ ๆ ก็ใช้เสียงสูงเอ่ยถาม ก่อนที่พวกเขาจะมองไปที่พ่อของตัวเอง นี่พ่อจ๋าทำอะไรอีกแล้วอย่างนั้นเหรอ?
“ก็แค่ดัดแปลงอะไรมันนิดหน่อยเท่านั้น” จิ่งเป่ยเฉินทำสีหน้าเมินเฉย ไม่ได้แสดงสีหน้าวิตกกังวลหรืออะไรด้วยซ้ำไป
“นายนี่มันร้ายกาจจริง ๆ นะ! ฉันนอนไปแป๊บเดี๋ยวก็ถูกจัดการแล้วเหรอนี่!” ทั้ง ๆ ที่ตัวเธอนอนบนเครื่องบินเพียงแป๊บเดียวเท่านั้นเอง
“เดิมทีพ่อจ๋าก็ร้ายกาจอยู่แล้ว!” หน่วนหน่วนเห็นด้วยกับคำพูดของแม่จ๋า
พ่อจ๋านั้นร้ายกาจ พ่อจ๋าเป็นที่สุดของที่สุดของคำว่าร้ายกาจเลยแหละ
แต่ฉีเซิ่งเทียนที่ไปคุยโทรศัพท์นั้นก็ยังไม่เห็นเขาเข้ามาสักที จนกระทั่งช่วงงานแต่งกำลังจะเริ่มถึงได้เห็นฉีเซิ่งเทียนอีกครั้ง
