เจียงอี้ยืนอยู่หน้าประตูศิลาบานหนึ่ง เขาสวมชุดเกราะสีดำ บนแผ่นหลังสะพายกระบี่เล่มยักษ์ที่ใหญ่กว่าร่างกายตัวเองสายตาของเขาจับจ้องร่างเบื้องหน้าประตูศิลา ร่างนั้นก็คือเทวะผจญโลหิตหนึ่งในมหาผู้พิทักษ์แห่งมหาสมุทรเชื่อมอนธการนั่นเองเจียงอี้ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วประสานหมัดคารวะพร้อมเอ่ยว่า “ผู้อาวุโส ข้าน้อยต้องการเข้าไปในมหาสมุทรเชื่อมอนธการ”เทวะผจญโลหิตหลับตาอยู่ เขาเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ“พลังโชคชะตาแห่งวิถียุทธ์แตกซ่านไปแล้ว ยามนี้จะเข้าออกมหาสมุทรเชื่ออนธการย่อมไม่มีข้อจำกัด เจ้าอยากเข้าก็เข้าไป”เจียงอี้ได้ยินดังนั้นก็พรูลมหายใจอย่างโล่งอก เตรียมตัวจะก้าวเข้าไปในประตูทันที“ช้าก่อน!”เสียงหนึ่งดังขึ้น เจียงอี้หันหลังกลับไปมองตามสัญชาตญาณ แล้วเขาก็เห็นผู้เฒ่าที่นั่งอยู่บนแท่นดอกบัวศิลาคนหนึ่งกำลังเหาะเข้ามาหา คนผู้นั้นก็คือเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์นั่นเองเทวะผจญโลหิตลืมตาขึ้น ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวฉายแววฉงนสนเท่ห์เฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์เหาะมาหยุดอยู่ห่างจากเจียงอี้ในระยะที่ยังคงปลอดภัยแล้วเอ่ยว่า “มหาสมุทรเชื่อมอนธการอันตรายยิ่งนัก พลังของเจ้ายังอ่อนแอเกินไป ให้ข้าเดินทางเป็นเพื่อนเจ้าเถิ
