“มีสิทธิ์อะไร? ถึงคุณจะมีอำนาจเงินทอง แต่ฉันก็มีสิทธิมนุษยชนใช่ไหม? ฉันถ่ายงานที่อื่นมาปีกว่าแล้ว ไม่ปรากฏต่อหน้าคุณหรอก และจะไม่ไปให้ภรรยาคุณเห็นด้วย ถ้าหากว่าคุณรู้สึกผิดต ต่อภรรยาของคุณจริง ตอนนี้คุณควรจะไปขอโทษเธอและยอมรับความผิดที่ตัวเองทำ!” เธอกำกระเป๋าโทรศัพท์แน่น “ฉันขอตัวก่อน จิ่งเป่ยเฉิน ต่อจากนี้ไม่ต้องตามหาฉันแล้ว ทำเหมือนว่าไม่เคย ยเกิดขึ้น ต่างคนต่างโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ฉันก็แค่เสียเปรียบเท่านั้นเอง!”
“แต่ว่า……ประธานจิ่ง คุณเก่งเรื่องบนเตียงจริง ๆ ไม่รู้เป็นเพราะว่าฉันไม่เคยมีประสบการณ์กับผู้ชายคนอื่นหรือเปล่า” เย่มู่เหยียนพูด ก่อนจะเดินจากเขาไป
ท่าทางที่เย็นชาอยู่ตรงหน้าเธอ ถ้าหากว่าเธอไม่ไป เธอรู้สึกว่าตัวเองคงจะทนไม่ไหวอีกต่อไป
ทั้งที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งแล้ว คาดว่าจิ่งเป่ยเฉินจะเชื่อว่าพวกเขานั้นมีความสัมพันธ์กันจริง ๆ ในอนาคต
เย่มู่เหยียนเดินออกไปจากห้องโถงและนั่งรถออกไปอย่างรวดเร็ว
จิ่งเป่ยเฉินยังคงยืนอยู่ที่เดิม แม้จะมีแสงไฟสลัว ๆ สาดส่องเข้ามาในห้อง แต่ร่างกายของเขากลับแผ่กระจายไปด้วยไอเย็น
