“พูดผิดนะ……….” เธอขยับมือของเขาเล็กน้อย “ถ้าฉันคิดอยากไปเดินเล่น เดินในบ้านกับเดินข้างนอกต่างกันหรือเปล่า?”
“อืม”
อันโหรวจับมือเขาเดินไปรอบ ๆ สวนขนาดใหญ่ มีหน่วนหน่วนกับหยางหยางอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ก็รู้สึกสบายใจดี วันนี้ดูเหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรที่ไม่ดี
เธอเผลอเอามือซ้ายไปแตะที่ท้องน้อยโดยไม่รู้ตัว ถ้าหากว่าลูกน้อยของเธอยังอยู่ก็คงดี
เธอก้าวเดินแต่ละก้าวอย่างช้า ๆ ทางด้านเขาเองก็เดินช้า ๆ เคียงข้างเธอไป รู้สึกเหมือนจะคอยช่วยเธออยู่ตลอด
เธอขยับปากเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามไปว่า “นายเกลียดฉันหรือเปล่าที่ตอนแรกไม่ยอมบอกนายว่าเขาเป็นลูกของนาย? ถ้านายจะโกรธก็สมควรแล้ว!”
“โหรวโหรว ถ้าหากลูกยังอยู่ รอแต่งงานแล้วค่อยบอกฉัน นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าเซอร์ไพรส์มากนะ แต่ตอนนี้………ไม่โกรธหรอก” เขาจะโกรธเธอทำไม ถ้าจะโกรธก็ควรโกรธตัวเอง
ทำไมเขาถึงไม่อยู่ข้าง ๆ เธอ ไม่คอยดูแลเธอ
อันโหรวเหลือบสายตามองไปที่เขาก็เห็นท่าทางของเขา ไม่โกรธก็น่าแปลกเกินไปแล้ว!
ถ้าหากเปลี่ยนเป็นเธอละก็ ป่านนี้คงโกรธไปแล้ว
ทันใดนั้นเธอก็หยุดเดินและหันหน้าไปมองเขา “โกรธเถอะนะ!”
