จิ่งเป่ยเฉินก้มศีรษะลงและมองไปทางเธอ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ทำให้ฉันโกรธ แล้วจะง้อฉันยังไง?”
“ถ้าอย่างนั้นก็ช่างเถอะ! นายอดทนเก่งกว่าฉันอีก” อันโหรวปล่อยมือของเขาออก ก่อนจะเดินเร็ว ๆ ไปที่ด้านหน้า
บิ๊กบอสมองแผ่นหลังของเธอ มุมปากของเขาค่อย ๆ หุบลง ก่อนจะเดินไปที่ด้านหลังของเธอทันที
ไม่ใช่ว่าเขานั้นไม่โกรธ แต่เขาโกรธต่อหน้าเธอไม่ได้ เขาไม่อยากเอาอารมณ์ไม่ดีมาลงกับเธอเลยสักนิด เพราะมันอาจจะส่งผลกระทบต่อตัวเธอ
……
วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หลินจือเซี๋ยวได้มาหาเธอ ส่วนบิ๊กบอสก็ออกไปกับฉีเซิ่งเทียนอย่างไม่เต็มใจ
ทั้งสองคนนั่งอยู่ในสวนด้วยกัน นั่งอยู่ใต้ร่มกันแดดสีฟ้า ที่ด้านข้างบนโต๊ะกลมมีน้ำผลไม้ที่คั้นสด ๆ วางอยู่
หลินจือเซี๋ยวหยิบแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมา ก่อนจะมองไปทางอันโหรวที่สวมเสื้อโค้ตอยู่ข้าง ๆ ขนาดเธอยังสวมเสื้อผ้าแค่ตัวเดียว แต่โหรวโหรวกลับ………
เธอเลยพูดเบา ๆ ไปว่า “เธอร้อนบ้างไหม?”
“ไม่เท่าไร”
