เขาไม่อยากเห็นเธอลำบาก เห็นเธอลำบากก็เหมือนมีมีดเล่มใหญ่ปักมาที่ตัวของเขา มันเจ็บปวดยิ่งกว่า
“ฉันอยากมี……..”
ไม่มีลูกคนนี้แล้ว ครั้งหน้าอาจจะกลับมาเกิดอีกก็ได้
“อืม แล้วแต่เธอ”
ทำไมคำพูดฟังแล้วความคิดหลายอย่างผุดขึ้นมาไม่หยุดเลย?
จู่ ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นเหนือหัว “ยังไม่นอน อยากจะทำอะไร?”
“นอนเดี๋ยวนี้แหละ! นายเองก็ยังไม่นอนอีก” เธอกำลังคิดถึงเรื่องลูก
“ฉัน….นอนได้เหรอ?” เธออยู่ในอ้อมกอดของเขา เขาเองก็พยายามที่จะควบคุมตัวเอง แต่ก็ควบคุมไม่อยู่
“งั้นฉันห่างนายหน่อยแล้วกัน” เธอพูดแล้วก็ขยับตัวออกห่าง
จิ่งเป่ยเฉินไม่มีทางปล่อยเธอไป เขาโอบตัวเธอเอาไว้ไม่ปล่อย “ที่รัก ฉันอยากกอดเธอ”
“แต่ว่า……”
แบบนั้นเขาจะไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?
“ไม่มีแต่ นอนได้แล้ว” รอให้เธอหลับไปก่อนค่อยไปอาบน้ำ!
“อืม”
หลังจากที่แท้งไป ร่างกายก็อ่อนแอลงจนรู้สึกได้ อันโหรวได้แต่นอนอยู่บนเตียงอย่างไร้หนทาง
เป็นแบบนี้ต่อไปก็คงไม่มีทางอื่น เธอมองจิ่งเป่ยเฉินที่นั่งทำงานอยู่บนโซฟาไม่ไกล ก่อนจะลงจากเตียงเงียบ ๆ คิดจะออกไปเดินเล่นข้างนอก!
