เหมือนว่าเขากำลังตั้งใจมองที่หน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ น่าจะเป็นงานที่สำคัญ เธอค่อย ๆ เดินไปที่ประตูห้อง
มือเอื้อมไปที่ลูกบิด เสียงจากด้านหลังก็ดังขึ้นมา “ไปไหน?”
มือเธอจับลูกบิดประตูอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา “ไปอาบแดด”
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาจากด้านหลัง เธอก็เปิดประตูและหันไปมองใบหน้าที่เย็นชาของเขา “อ่อนแอตรงไหน ไปอาบแดดน่าจะดีกว่าหรือเปล่า?”
“อืม ไปอาบแดดก็ได้” จิ่งเป่ยเฉินมองกระโปรงบาง ๆ ที่เธอใส่ ก่อนจะขมวดคิ้ว “รอก่อน”
เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองเขาไปหยิบเสื้อไหมพรมมา ตอนนี้เป็นฤดูร้อนจะไม่เป็นอะไรจริงเหรอ?
“ที่รัก….ไม่ใส่ไม่ได้เหรอ?” เธอรู้สึกว่าแค่นี้ก็พอแล้ว ไม่คิดว่าจะต้องใส่เสื้อไหมพรมอีก?
“ไม่ได้”
อันโหรวหยิบเสื้อไหมพรมมาและเดินออกไปด้านนอก “ทำไมช่วงนี้นายไม่ได้เข้าบริษัทเลย แบบนี้คงไม่ดีนะ ตอนนี้ร่างกายฉันก็ดีขึ้นแล้ว”
เพิ่งจะพักผ่อนไม่กี่วัน คิดจะหนีไปจากเขาแล้ว
คืนนั้นที่รู้ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของตัวเองก็คิดอยากจะอยู่กับเธอตลอด
ริมฝีปากบาง ๆ ขยับ “ไม่รีบ”
เขาไม่ได้รีบร้อน ช่วงนี้คาดว่าฉีเซิ่งเทียนคงจะยุ่งอย่างมาก
