เขาที่ดูอ่อนโยนราวกับหยกหินอ่อนนั้น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาดุร้ายแบบนี้ หมอและพยาบาลอดกลืนน้ำลายและถอยออกไปไม่ได้
จิ่งเป่ยเฉินที่ยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงสองเมตรก็มองเขาอย่างเฉยเมย
ถังซั่วมองไปที่ถังซือเถียนที่นอนแน่นิ่งอยู่ ยังดีที่ยังไม่ได้ลงมือผ่าตัดเอามดลูกออก!
เขาหันไปมองจิ่งเป่ยเฉิน ใบหน้ามีรอยฟกช้ำอย่างชัดเจนและก็ปวดฟันอย่างมาก เมื่อคืนโดนเขาต่อยอย่างรุนแรง
“ฉันจะส่งเธอไปเมืองนอกและจะไม่ให้เธอกลับมาอีก เรื่องผ่าตัดเอามดลูกออกนั้น…..” ถังซั่วกำหมัดแน่น อันที่จริงเขาเข้าใจดี ตามนิสัยของจิ่งเป่ยเฉินแล้ว การผ่าตัดเอามดลูกของถังซื อเถียนออกนั้นถือว่าให้เกียรติกันมากแล้ว
ถ้าหากไม่ใช่เพราะถังซั่ว ตอนนี้เธออาจจะไปสวรรค์แล้ว
“เมื่อครู่เธอเองก็พูดแบบนั้น” ไปเมืองนอกแล้วเรื่องจะจบเหรอ?
หลังจากไปเมืองนอกก็ยังกลับมาได้!
ตอนนี้ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ชัดเจนกว่าเหรอ? หลังจากกลับมาก็ทำแบบนี้กับโหรวโหรวของเขาได้อีก
เขาเพียงแค่ออกไปไม่กี่ชั่วโมง โหรวโหรวของเขาก็นอนอยู่บนเตียงคนไข้และลูกของเขาก็จากไปอย่างไม่มีวันกลับมา
“ฉันรับประกันว่าเธอจะไม่มีทางกลับมา”
