จิ่งเป่ยเฉินพยุงตัวเธอขึ้นมา ใบหน้าที่เย็นชามองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดขาวอย่างอ่อนโยน
เด็กน้อยทั้งสองคนอยู่ด้านข้างพลางมองดูพ่อจ๋าป้อนข้าวแม่จ๋า ทั้งสองคนแสดงความรักกันน่ารักจริง ๆ
“ฉันกินเองได้” อันโหรวพูดเบา ๆ
เธอรู้สึกละอายใจเล็กน้อย การแท้งไม่ใช่มาจากการผ่าตัด หยางหยางกับหน่วนหน่วนก็อยู่ที่นี่ ดวงตากลมโตนั้นจ้องมาที่พวกเขา
“ฉันอยากป้อนเธอ” จิ่งเป่ยเฉินยังคงป้อนเธอต่อด้วยความเจ็บปวด
โหรวโหรวของเขาทำไมถึงได้ดูซูบผอมลง ทำไมเขาถึงไม่ดูแลเธอให้ดีกว่านี้
มืออีกข้างหนึ่งของอันโหรวที่อยู่ในผ้าห่มคุ้นชินกับการลูบหน้าท้องของตัวเอง เมื่อก่อนนั้นแบนราบ ตอนนี้ยิ่งกว่านั้น
เธอเกือบจะเห็นภาพลวงตา ลูกน้อยของเธอไม่อยู่แล้ว!
เธอและลูกน้อยของเธอคนนี้คงจะไม่มีวาสนาต่อกัน หรืออาจจะเพราะโชคร้ายไม่มีโอกาสได้ลืมตาออกมาดูโลก
เมื่อก่อนเกือบจะถูกพ่อแท้ ๆ ของตัวเองฆ่า ตอนนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้น
“อืม ไม่เลว กินได้เยอะเหมือนกัน” จิ่งเป่ยเฉินมองชามในมือที่ว่างเปล่าพลางเอ่ยชม
น้ำเสียงที่ชื่นชมแบบนี้หมายความว่ายังไง?
เขาเป็นคนใหญ่คนโต ไม่คิดเลยว่าจะคุยกับเธอแบบนี้
