อันโหรวใช้ปากกัดไปที่ไหล่ของผู้ชายคนนั้น ร่างกายเล็กงอตัว เธอเจ็บปวดไปทั่วร่างกายและเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา
ความเจ็บปวดบนไหล่นั้นส่งผลให้ถังซั่วมีสติขึ้นมาชั่วขณะ เมื่อรู้ว่าตัวเองทำอะไรก็ทำให้เขารู้สึกตกตะลึง
ผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ ยังคงกรีดร้อง “อ๊าก!”
ทำไมเสียงนี้ถึงเหมือน……อันโหรว
ถังซั่วพลิกตัวกลับ ไฟในห้องจู่ ๆ ก็ถูกเปิดขึ้น
แสงไฟสว่างจ้าและลมหายใจที่เย็นเฉียบเข้ามาใกล้ จิ่งเป่ยเฉินเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉย
เขามองอันโหรวที่มีใบหน้าแดงก่ำและผ้าปูที่นอนสีขาวที่เปื้อนเลือด
หัวใจของเขานั้นเหมือนมีมีดเข้ามาทิ่มแทงจนเจ็บปวด!
และผู้ชายที่อยู่ข้างเธอนั้นคือถังซั่ว!
ถังซั่วที่ยังรู้สึกตัวไม่เต็มที่เท่าไรนั้นก็รู้สึกได้ถึงไอเย็นที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ สายตาที่เลือนรางมองพวกเขาสองคน
ร่างกายนั้นตกลงมาจากเตียงทันที
“โหรวโหรว!”
จิ่งเป่ยเฉินรีบถอดเสื้อสูทออกมาคลุมร่างกายของเธอทันที ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
โหรวโหรวของเขา……….
รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่คุ้นเคยใกล้เข้ามา ราวกับว่ากำลังหาที่พักพิง พูดอยู่ในอ้อมกอดของเขาไม่หยุด “เป่ยเฉินลูก ลูกของเรา…..”
“ช่วยเขา รีบช่วยเขา!”
