ฉีเซิ่งเทียนเค้นเสียงเบา ๆ ออกมา พร้อมกับกัดเข้าไปที่หูของยัยตัวน้อย “จะช่วยฟังฉันอธิบายหน่อยได้หรือเปล่า?”
“ไม่ฟัง ไม่ฟัง! ออกจากไปบ้านฉันเดี๋ยวนี้!” เธอเอามือมาปิดที่หูของตัวเอง ก่อนจะปล่อยให้ตัวของเธอนั้นถูกเขาดึงเข้ามาใกล้ ภาพพวกนี้คงติดอยู่ในหัวของเธอไปอีกนานแน่ ๆ
ผู้หญิงทุกคนเป็นแบบนี้เหรอ?
ทันใดนั้นฉีเซิ่งเทียนก็อุ้มเธอขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนอน ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะต่อยหรือใช้แรงผลักแค่ไหนก็ล้วนไร้ประโยชน์ทั้งสิ้น
“ฉีเซิ่งเทียน นายมันสารเลว! ชั่วช้า! นายทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้นะ!” เขาจะใช้แรงข่มเหงเธออีกครั้งหนึ่งอย่างนั้นเหรอ?
“ฉันจะทำอะไรเธอ? ฉันยังไม่ทันทำอะไรเลยนะ เธอมาตั้งข้อหาให้ฉันได้ยังไงกัน” ครั้งนี้เขาวางเธอลงไปบนเตียง ก่อนจะกดเธอเอาไว้แน่น
เมื่อมองดูใบหน้าที่แดงก่ำของเธอพร้อมกับน้ำเสียงที่คลุมเครือ “ถ้าฉันไม่ได้ทำอะไรเธอสักนิด เธอก็คงไม่ขอโทษที่ตะโกนใส่ฉันใช่หรือเปล่า?”
