“ไม่ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามทำนะ ห้ามทำอะไรทั้งนั้น นายอยู่เฉย ๆ ซะ ไม่ก็ไปนอนข้างบน ไม่ต้องมานอนที่ห้องของฉัน!” ตอนนี้ลมหายใจของเขาโรยรินไปทั่วทั้งตัว เธอรู้สึกว่าร่างกายของ งเธอเริ่มที่จะควบคุมไม่ได้อีกแล้ว
“ฉันจะนอนที่ห้องของเธอนี่แหละ”
“อย่า……อื้ออออออ…….”
ทันใดนั้นดวงตาของหลินจือเซี๋ยวก็เบิกกว้างขึ้น ริมฝีปากของเธอถูกประกบเข้ามา ภายในปากของเขาแทบไม่มีกลิ่นแอลกอฮอล์อยู่เลยสักนิดเดียว
นั่นทำให้หลินจือเซี๋ยวพยายามนึกขึ้น ตอนนั้นเธอเห็นชัดเจนว่าเฉินเหยียนถือแก้วไวน์ไว้ในมือ ทั้งยังวางไว้ตรงหน้าของเขาอีก เป็นไปได้ว่าแก้วไวน์พวกนั้นเป็นของเฉินเหยียนไม่ใช ช่ของเขา
“อืม………”
