เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองคนเดินมาตามคำสั่งของจิ่งเป่ยเฉินและลากตัวเธอออกไป เสียงของเธอร้องดังลั่น พลางเอ่ยคร่ำครวญไปตลอดทาง
ตอนนี้กลายเป็นแบบนี้แล้ว ให้อภัยไปก็ไร้ประโยชน์!
เป็นผู้หญิงที่แม้แต่ลูกของตัวเองก็ยอมทิ้งไป จนกระทั่งเอาประโยชน์จากลูกพี่ลูกน้อง จิตใจของคนทำไมถึงได้เลวร้ายขนาดนี้
เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงอันหยาพั่น ภายในใจก็รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมาอีกครั้ง
อย่างที่เธอเคยพูดเมื่อครั้งก่อน แม้ว่าตอนนี้อันหยาพั่นจะออกไปและคงจะไม่กลับมาอีก ยิ่งไปกว่านั้นแฟนของเธอก็ยังอยู่ที่นี่
ไม่รู้ว่าอันจวินซ่วนกับอันหยาพั่นอยู่ด้วยกันได้ยังไง แต่ว่าเรื่องครั้งก่อนเธอคงไม่อภัยให้เธอง่าย ๆ แน่ ทำให้จิ่งเป่ยเฉินต้องเกิดอุบัติเหตุ แม้ว่าจะไม่ได้ร้ายแรงก็ยังทำใ ให้เธอเข้าใจผิดอยู่นาน
ประโยคล้อเล่นสามารถลบล้างได้งั้นเหรอ?
มือร้อน ๆ และใหญ่โอบเอวของเธอ เธอหันไปมองเขาและพูดขึ้นว่า “คนทางใต้นั้นหล่อจนดูลำบากเกินไป ดูเรียกแขกเกินไปหรือเปล่า!”
“เธอชอบคนขี้เหร่?” ดูดีหน่อยจะไม่เย้ายวนกว่าเหรอ?
