เหอเหมียวไม่กล้าขยับตัวไปไหน เธอกลืนน้ำลายพลางเอ่ยอ้อนวอน “ประธานจิ่ง ลงโทษฉันพอแล้ว ขอร้อง ช่วยฉันหน่อยเถอะนะ ความจริงพ่อของฉันก็เก่งกาจ เพียงแค่ต้องการเงินทุน แล้วครอบคร รัวฉันก็จะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง”
เมื่ออันโหรวได้ยินเธอพูด ภายในใจนั้นก็พลันรู้สึกตลกขึ้นมา จิ่งเป่ยเฉินจะทำตัวเป็นคนดีหรือเปล่านะ?
“ได้ ถ้าหากว่าเธออยากจะถูกโค่นล้มอีกครั้ง”
จิ่งเป่ยเฉินพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา เมื่อเหอเหมียวได้ยินประโยคแรกก็แทบอยากจะกระโดดด้วยความปีติยินดี แต่ว่าประโยคหลังนั้นทำให้ความหวังที่เธอเพิ่งจุดไฟไปดิ่งลงสู่นรกชั้นที่ สิบแปด
“ประธานจิ่ง! ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ นะ!” เธอยังวัยรุ่นอยู่ จะใช้ชีวิตโดยใช้หน้าตาที่น่าเกลียดแบบนี้ได้ยังไง!
เธอรู้สึกผิดแล้วจริง ๆ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ เธอคงไม่ยั่วโมโหอันโหรวตั้งแต่แรก!
ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเธอคือผู้หญิงที่น่าเกลียดแบบนั้น ถ้าหากไม่ยั่วโมโหครั้งแรก ตอนนี้เธอก็คงไม่มาถึงจุดจบแบบนี้!
