ไม่อย่างนั้นเขาก็จะเอาแต่พูดเรื่องเงินสองร้อยห้าสิบล้านอยู่แบบนี้!
“ฉันจะมาหาเธอแทน” ขณะที่เขาพูดก็เอื้อมมือไปที่เสื้อผ้าของเธอ เห็นทีเธอต้องโดนสั่งสอนสักหน่อยแล้ว
ตั้งแต่ที่เมาเมื่อครั้งก่อนก็แทบไม่มีอะไรพัฒนาขึ้นเลย เห็นแบบนี้แล้วก็หลีกเลี่ยงราวกับงูที่เลื้อยไปมาอยู่ได้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ผ่านงานวันเกิดเมื่อครั้งก่อน บวกกับทันใดนั้นเมื่อคืนเฉินเหยียนปรากฏตัวขึ้น เขาก็รู้ดีว่าบางทีหลินจือเซี๋ยวน่าจะเข้าใจผิด!
หลินจือเซี๋ยวพยายามอย่างหนักที่จะรั้งเขาไม่ให้ไป เมื่อมองดูสายตาของเขาแล้วจึงพูดขึ้นว่า “ผู้จัดการฉี ได้โปรดให้เกียรติตัวเองด้วย!”
“ให้เกียรติตัวเองอะไร? ให้เกียรติตัวเองแบบไหน?” ฉีเซิ่งเทียนก้มหน้าลงและเดินเข้าไปใกล้เธอ หลินจือเซี๋ยวเอนตัวไปที่ด้านหลังทันที ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าเอวของเธอแทบจะหัก
ก่อนที่มือใหญ่ ๆ จะวางลงบนหลังของเธอ นั่นทำให้เธอกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้ง ก่อนจะมองไปที่หน้าอันหล่อเหลาของฉีเซิ่งเทียนที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เซี๋ยวเซี๋ยว เอวเธอแข็งแรงดีจั งเลยนะ”
ทำไมเขาถึงยิ้มอย่างมีความสุขแบบนั้น?
