“อันที่จริงเอวของฉันไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไร จริง ๆ แล้วเอวของฉันเจ็บมากเลย……..” เธอแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมา ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอค่อย ๆ ย่น บ่งบอกถึงความเจ็บปวดและความเสียใจ “ผู้จ จัดการฉี เอวฉันมันเจ็บมากเลย ฉันว่าฉันต้องไปหาหมอหน่อยแล้ว คุณช่วยปล่อยฉันไปก่อนนะ!”
“ฉันจะพาเธอไปเอง!” เขาก้มลงไปอุ้มเธอขึ้นมาและพาออกจากโต๊ะไปทันที
“นี่คุณจะอุ้มฉันไปไหนเนี่ย? ปล่อยฉันนะ! ปล่อย!” เธอไม่อยากจะเข้าไปในห้องรับรองของเขาเลยสักนิด ถ้าเกิดเข้าไปคงได้เกิดเรื่องบัดสีบัดเถลิงแน่ ๆ
“ฉันเป็นหมอจีนเก่านะ เดี๋ยวจะช่วยดูให้” ตอนนี้เมื่อเห็นเธอพยายามดิ้นไปมาเขาก็พูดขึ้นทันที
เขาแทบไม่พูดอะไรต่อ เพราะรู้ว่ามันไร้ประโยชน์ แต่ช่วงที่เขาพูดก็รู็สึกปวดหลังขึ้นมา พูดไปก็รู้สึกราวเหมือนกับเห็นความโกหกได้ทันที
“คุณเป็นหมอจีนเก่าเหรอ? คุณเหมือนคนขับรถแก่ ๆ มากกว่า!” หลินจือเซี๋ยวเห็นว่าตัวเองอยู่ไม่ไกลจากเตียงใหญ่ ใบหน้าของเธอก็ดูน่าเกลียดขึ้นมาทันที
