เคราะห์ร้ายกับจิตมาร…เทพประหลาดพิสดารอะไรพรรค์นี้ก็ยังโผล่มาได้ แล้วยังกล้าเรียกขานตนเองว่าเทพอีกต่างหากเจียงฉางเซิงแอบถอนหายใจ แต่พอลองคิดดูอีกที เทพก็ไม่แน่ว่าจะผ่องแผ้วดีงามเสียเมื่อไร พวกเขาก็ชั่วร้ายได้เช่นกัน“มิว่าเป็นผู้ใด หากกล้ารุกรานโลกคุนหลุนอย่างหวังว่าจะมีจุดจบที่ดี”เสียงของเจียงฉางเซิงดังขึ้นอีกครั้ง ฟ้าดินสรวลได้ยินแล้วทั้งร้อนใจ ทั้งนับถือช่างน่าเกรงขามจริงๆหากมองจากสถานะผู้ปกปักษ์คุ้มครองอาณาเขตมรรคาจารย์ยอดเยี่ยมกว่าบรรพจารย์ยุทธ์มากนัก มิว่ามรรคาจารย์จะต้องใช้กลอุบายอย่างไร เขาก็จะไม่มีวันยอมให้ศัตรูที่แข็งแกร่งเข้ามาก่อความวุ่นวายในโลกคุนหลุนในเมื่อมรรคาจารย์มั่นใจเช่นนี้ บางทีเขาอาจรู้จักมรรคาจารย์ไม่ดีพอเองฟ้าดินสรวลคิดเช่นนี้ แต่ก็ยังไม่จากไปทันที เขารั้งอยู่ต่อเตรียมตัวดูว่ามรรคาจารย์จะจัดการเทพแห่งเคราะห์ร้ายกับเทพแห่งจิตมารอย่างไรทันใดนั้นเขาก็นึกอะไรออก เขาถามอย่างระมัดระวังว่า“มรรคาจารย์ ข้าได้ยินมาว่าบรรพจารย์ยุทธ์…”“เจ้าฟังมาไม่ผิด เขาสวามิภักดิ์กับข้าแล้ว มหันตภัยมาเยือน ทุกคนล้วนต้องตัดสินใจเลือก โอนเอนไปซ้ายทีขวาทีมีแต่จะทำให้ตนจมลงในหุบเหว มิอาจดึงรั้
