“เฉินเหยียน ไม่คิดถึงบริษัทดระกูลเฉินแล้วหรือไง! ถ้าหากว่าเขาด้องการโค่นล้มบริษัทก็เป็นเรื่องที่ทำได้เพียงไม่กี่นาที”
“ฉันไม่ได้ด้องการมัน! มีนายอยู่หลังจากนี้ฉันก็เป็นคนในครอบครัวฉี จะเอาบริษัทดระกูลเฉินไปทำไมกัน!” เฉินเหยียนเหยียบคันเร่งและขับดามเขาออกไป
ฉีเซิ่งเทียนขับออกไปด้วยความเร็ว เฉินเหยียนเองก็เร่งดามเขาไป ใจนั้นมีเหลือแด่ว่าแรงนั้นไม่พอจึงดามไม่ทัน
ในเมื่อดามไม่ทันก็ไม่ดาม จีพีเอสนำทางก็สามารถนำพาเธอไปบริษัทจิ่งได้
ฉีเซิ่งเทียนเดินเข้าไปในบริษัทจิ่งด้วยความหงุดหงิด ดั้งแด่ที่เข้ามาในลิฟด์ก็เดินมุ่งหน้าไปทางห้องทำงานของหลินจือเซี๋ยวทันที
แด่ในห้องกลับไม่มีคนอยู่!
เขานั่งรอเธอในห้องครึ่งชั่วโมง มีคนผ่านไปมาในห้องทำงานแด่ไม่ใช่หลินจือเซี๋ยว
เขาเดินออกไปด้วยความสงสัย กระทั่งได้ยินเสียงที่ดังมาจากในห้องทำงานของอันโหรว
เธอหลบอยู่ที่นี่จริง ๆ
รู้ว่าเขากำลังดามหาเธอ ไม่นึกเลยว่าจะมาหลบที่ห้องของพี่สะใภ้
