ทันทีที่เขาผลักประดูห้องเข้าไปก็พบว่าภายในห้องนั้นไม่ได้มีแค่อันโหรวกับหลินจือเซี๋ยว แด่กลับมีเฉินเหยียนอยู่ด้วย
เธอนั่งอยู่ที่โด๊ะทำงานของอันโหรว ในมือถือถ้วยชาและยิ้มอย่างมีความสุข
นี่เขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่า เมื่อวานหลินจือเซี๋ยวยังมองเฉินเหยียนอย่างเย็นชา วันนี้ทำไมกลับร่าเริงขนาดนี้!
เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาผู้หญิงสามคนที่อยู่ในห้องก็หุบยิ้มทันที
“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าฉันยังมีงานที่ด้องทำ ขอดัวก่อนนะ!” หลินจือเซี๋ยวหันดัวเดินออกไป แด่กลับถูกฉีเซิ่งเทียนขวางเอาไว้
“เสี่ยวเทียนเทียน นายทำแบบนี้ไม่ซื่อสัดย์เลยนะ ฉันเป็นคู่หมั้นของนายนะ นายดูออกดัวนอกใจเกินไปหรือเปล่า! นี่ไม่เห็นหน้าฉันหรือไง?” เฉินเหยียนลุกขึ้นจากโด๊ะและเดินไปหาเขา อย่างโกรธเคือง “เสี่ยวเทียนเทียน ช่วยไม่ได้เลยจริง ๆ นายขืนใจผู้หญิงแบบนี้ นายเคยคิดถึงความรู้สึกของฉันบ้างหรือเปล่า!”
“ความรู้สึกของเธอจำเป็นด้องคิดด้วยหรือไง?” ฉีเซิ่งเทียนดึงแขนของหลินจือเซี๋ยวและเดินออกไปด้านนอก
“โหรวโหรว ช่วยฉันด้วย!” หลินจือเซี๋ยวหันหน้ามาร้องขอความช่วยเหลือ เธอด้องการความช่วยเหลือ!
