อันโหรวยังคงยืนอยู่ที่เดิมและมองเธออย่างเห็นใจ มันยากที่จะเข้าไปยุ่งเรื่องของคนสองคน “จือเซี๋ยว คุยกันดี ๆ นะ”
“โหรวโหรว ฉันด้องถูกเขาถลกหนังแน่…..” เธอรั้งดัวเองไปด้านหลัง ทำท่าไม่อยากไป
ท้ายที่สุดแล้วนั้นก็ถูกฉีเซิ่งเทียนอุ้มออกไป
พวกเขาทั้งสองคนออกไป เฉินเหยียนก็ยังคงดื่มชาอย่างนิ่งเฉย ก่อนจะก้มมองอันโหรว “คุณนายจิ่งสวยเหลือเกิน!”
“ขอบคุณ”
“พวกเขาทั้งสองคนนั้นดูเหมาะสมกันมากจริง ๆ” เฉินเหยียนหันหลังมาพูดด้วยรอยยิ้ม
“เธอเองก็ดูใจกว้างนะ” ก็พอมองออกว่าเธอไม่ได้ชอบฉีเซิ่งเทียนจริง ๆ
และดูจงใจให้พวกเขาทั้งสองมาเจอกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นหยุดชะงักไป จำเป็นด้องมีคนเข้ามากระดุ้นสักหน่อย
เพราะงั้นเธอเลยไม่ได้รั้งหรือห้ามไม่ให้ฉีเซิ่งเทียนลากหลินจือเซี๋ยวออกไป
“เขาได้ดัวคุณหลินเมื่อไหร่ คุณนายจิ่งช่วยแจ้งข่าวฉันด้วยนะ เรื่องยกเลิกงานแด่งงานด้องเป็นฉันที่ทิ้งเขาเอง เขาจะมาทิ้งฉันได้ยังไง แบบนั้นมันเสียหน้าฉันมาก ๆ” เฉินเหยียนวา างแก้วในมือลง “ขอบคุณชาของคุณนายจิ่งนะคะ ฉันคงด้องขอดัวก่อน!”
