“ไม่ได้จริง ๆ นะ จิ่งเป่ยเฉิน นายอดทนไว้ สิบเดือนเดี๋ยวผ่านไปแล้ว” เธอไม่ต้องการให้ลูกน้อยของเธอต้องมาบาดเจ็บเพราะเกิดเรื่องอย่างว่า
เธอเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเขา ก่อนจะผลักตัวเขาไปอย่างสุดแรง “นายลองสวมเสื้อผ้าสิ! ปล่อยฉันนะ!” เธอมองดูเสื้อผ้าต่าง ๆ ที่กองอยู่บนเตียง แม้แต่รองเท้าของเขาก็ถูกโยนไ ไปเช่นกัน ตอนนี้หัวของเธออยู่ไม่ไกลจากหมอนแล้วด้วย
เธอเอามือทั้งสองข้างมาปิดบังใบหน้าของตัวเองทันที “ออกไปเลย”
“โหรวโหรว ฉันคิด…..”
“จะคิดอะไรก็ช่าง! แต่ไม่ได้เด็ดขาด!” ก่อนที่เขาจะพูดจบ เธอก็รีบพูดขัดทันที
ไม่ได้เด็ดขาด!
“โหรวโหรว เธอคิดจะทำอะไร? เธอเข้าใจความหมายของฉันผิดไปหรือเปล่า?” เขายังพูดไม่จบ แต่กลับถูกเธอปฏิเสธอย่างเด็ดขาดเสียได้
เธอเข้าใจผิดอะไรกัน?
แต่เห็นท่าทีของเขาแล้วใครจะไปเชื่อลง สภาพแวดล้อมแบบนี้ ไม่ให้คิดเรื่องแบบนั้นก็แปลกคนแล้ว
“ฉันไม่คิดอะไรทั้งนั้น นายปล่อยฉันเลยนะ!”
ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะมึนหัวโดยไม่ต้องดื่มเหล้าอีก!
“จริงเหรอ?”
เขาไม่คิดอยากจะเชื่อเลย!
“จริง” เธอพยักหน้าไม่หยุด มันไม่จริงเลยสักนิด!
