“ฉันคิดแค่อยากจะให้เธอตอบตกลงช่วยฉันสวมเสื้อเท่านั้นเองนะ!” เธอตั้งท้องอยู่และเขาก็รู้เรื่องนี้!
ท้องก็แน่นมากขึ้นแล้ว นี่ก็ผ่านไปตั้งสามเดือนกว่าแล้วด้วย!
“ได้ ๆ นายปล่อยฉันก่อนสิ ฉันจะช่วย” เธอพยายามโน้มน้าวใจเขา เพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริง ๆ
จิ่งเป่ยเฉินปล่อยมือเธอออก เธอจึงรีบลุกขึ้นมานั่งด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะหยิบเสื้อสีชมพูขึ้นมาและยื่นไปตรงหน้าของเขา
จิ่งเป่ยเฉินเมื่อเห็นเสื้อสีชมพูก็พลันรู้สึกว่าหัวของตัวเองแทบจะระเบิดขึ้นมาทันที
โหรวโหรวซื้อของให้เขา เขาก็น่าจะมีความสุข มีความสุขมาก
แต่นี่ซื้อของที่เหมาะกับเขาแล้วอย่างนั้นเหรอ?
“นี่เป็นชุดที่ไม่เลวเลยนะ!” เธอพยักหน้าและเอื้อมมือออกไปข้างหน้าเขา ก่อนจะพูดว่า “มาเร็ว ยื่นมือมา”
จิ่งเป่ยเฉินเอื้อมมือออกไปอย่างอดไม่ได้ แม้ว่าเขาจะไม่ชอบเสื้อสีชมพู แต่บรรยากาศแบบนี้มันก็นับว่าไม่เลวเลยจริง ๆ
ก่อนหน้านั้นเธอช่วยเขาสวมมาตั้งเยอะ ตอนนั้นเขาบาดเจ็บ ซึ่งนี่ก็ผ่านมานานแล้วด้วยที่เธอไม่ได้ช่วยเขาแบบนี้
