เสื้อสีชมพูที่สวมใส่อยู่บนตัวเขาเผยอารมณ์ที่ดูเปลี่ยนไป ทำให้เขาดูอ่อนโยนขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้าของเขานั้นยังคงดูหล่อเหลาไม่เปลี่ยนแปลง
“ดูดีมากเลย” เธอติดกระดุมเม็ดขาว ๆ ให้ พร้อมกับเอ่ยปากชมไม่หยุด
“เหตุผลง่าย ๆ คนมันหล่อ ไม่ว่าใส่ชุดอะไรก็ดูหล่อไปหมด!” เธอตบไปที่ชุดของเขาเบา ๆ
“โหรวโหรว…..”
“นายหยุดสักที! นี่ฉันก็ช่วยนายสวมแล้วไง!”
“……”
“นายยอมแพ้เรื่องนี้เถอะ!” เธอรีบถอยหนีออกไปไกล ๆ ทันที
เมื่อมองไปยังจิ่งเป่ยเฉินที่สวมเสื้อสีชมพู ใบหน้าเล็ก ๆ ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มันดูหล่อจริง ๆ หล่อจนให้ความรู้สึกที่ว่าหากใครเห็นก็ต้องเผลอยิ้มตามให้กับภ ภาพลักษณ์ตรงหน้า
จิ่งเป่ยเฉินค่อย ๆ สวมใส่มันอย่างช้า ๆ จากนั้นก็หยิบเอากางเกงตัวใหม่ที่เธอซื้อมาสวม เมื่อสวมเสร็จก็เดินไปข้าง ๆ เธอ และก้มหน้าลงไปถามว่า “โหรวโหรว ดูดีหรือเปล่า?”
เหมือนตอนนี้เขาดูจริงจังมาก ๆ เลย!
“หล่อมากจริง ๆ นะ!” เธอเดินบิดตัวออกไปที่ด้านนอก แต่ข้อมือของเธอก็ถูกเขาดึงเอาไว้
เธอหันกลับมาที่เดิม ก่อนจะเซเข้าไปในอ้อมแขนของเขา
