“จิ่งเป่ยเฉิน นายปล่อยฉันนะ!”
“ออกไปด้วยกันสิ” เขาไม่คิดอยากให้เธอวิ่งเร็วเกินไป เพราะกลัวว่าถ้าเธอวิ่งออกไป กลัวว่าจะไกลเกินกว่าที่เขาจะตามกลับมาได้
“ไม่มีปัญหา นายชอบหรือเปล่า?” เธอจับที่เสื้อสีชมพูของเขา ก่อนจะยิ้มออกมา มันดูดีมากในสายตาของเธอ
ถึงแม้มันจะดูดีมากก็จริง แต่ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขา มองยังไงก็ดูขัดกันแปลก ๆ
สีหน้าที่ดูแตกต่างกับสีชุดที่เป็นสีชมพู ตอนแรกเธอเกือบจะซื้ออีกตัวแล้ว เห็นทีครั้งหน้าคงต้องลองหาดี ๆ หน่อย
“ชอบ เธอซื้อมาแน่นอนว่าต้องชอบ” แค่เพียงเพราะว่าเธอซื้อมา ถ้าหากเป็นคนอื่นละก็ สีชมพูพวกนี้เขาจะไม่มีวันสวมและไม่มีวันชายตามองเลยสักนิดเดียว
“ชอบก็ดีแล้ว”
เมื่อลงไปที่ด้านล่าง เธอก็อดไม่ได้ที่จะเรียกทักทายหยางหยางกับหน่วนหน่วนให้มาดูทันที
จิ่งเป่ยเฉินมองเห็นท่าทางของเธอ เธอยิ้มและส่ายหน้าไปมา แต่นั่นเป็นลูกชายและลูกสาวของเธอ และก็ของเขาด้วย เขาก็เลยไม่ได้สนใจเท่าไรถ้าหากคนในครอบครัวตัวเองจะเห็น!
“พ่อจ๋า สีชมพูดูดีมากเลย หล่อจริง ๆ ค่ะ!” หน่วนหน่วนมองดูเสื้อสีชมพูลายดอกไม้บนตัวเขาพลางหัวเราะเอิ้กอ้ากออกมา
