“ดูดีครับ” หยางหยางพูดคำสั้น ๆ ออกไป
จิ่งเป่ยเฉินตอนแรกไม่ค่อยเชื่อเท่าไร แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าชุดนี้จะไม่เลวจริง ๆ
“เห็นไหม! ฉันบอกแล้วว่าสายตาของฉันดูไม่ผิดหรอก” อันโหรวพยักหน้า ก่อนจะหันไปมองเขา ใบหน้าน้อย ๆ ของเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
หลังจากที่ให้ของขวัญไปแล้ว จิ่งเป่ยเฉินก็ยังไม่ได้ลืมสิ่งที่เธอพูดก่อนหน้านั้น ไม่ว่าอะไรก็จะไม่ปิดบังตัวเขา
หลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จ อันโหรวก็นอนลงบนเตียง ตัวเธอแม้จะหลับตาลงก็เห็นภาพในหัวเต็มไปหมด เธอคิดจะนอนแต่ก็นอนไม่หลับ
เธอลุกขึ้นจากเตียงทันที แสงไฟสลัว ๆ จากข้างเตียงเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาที่กำลังมองมาที่เธอ
ไม่ช้าเขาก็ลุกขึ้นตาม ก่อนจะเอนตัวพิงไปที่เตียงและมองไปที่เธอ “โหรวโหรว นอนไม่หลับเหรอ?”
