หน่วนหน่วนยิ้มพลางหัวเราะจนตัวสั่น ส่วนใบหน้าของหยางหยางก็ยังคงเรียบเฉย แต่ก็มองออกว่าดูมีความสุขไม่น้อย
เธอเองก็ยิ้มตาม ไม่มีอะไรสำคัญไปว่าตอนนี้แล้ว เรื่องมันผ่านไปแล้ว
หลังจากมื้ออาหาร อันโหรวก็เดินไป ส่วนบิ๊กบอสก็ยังคงเดินตาม
เธอยืนอยู่ตรงระเบียงและหันไปมองเขา “พรุ่งนี้ฉันต้องไปทำงาน!”
“ไม่อนุญาต”
“แต่วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ไม่งั้นวันนี้ก็ไปแล้ว” เธอเพิ่งจะตั้งท้องได้หนึ่งเดือน ไปทำงานไม่ได้ วันที่เหลือจะใช้ชีวิตยังไง น่าเบื่อสิ้นดี!
“ไม่ได้”
งานเลขาของเขาหนักมาก ตอนนี้เธอตั้งท้องอยู่ จะรับมือกับงานที่มากมายและกดดันแบบนั้นได้ยังไง
อันโหรวเดินเข้าไปตรงหน้าและโอบไปที่เอวของเขา ก่อนจะวางคางลงตรงอกแกร่ง “ที่รัก นายให้ฉันไปเถอะ! นอนอยู่ที่บ้านมันน่าเบื่อนะ!”
จิ่งเป่ยเฉินได้ยินเธอเรียกที่รักด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแบบนั้นก็สั่นไหวขึ้นมาทันที ก่อนจะกอดเธอกลับ “โหรวโหรว ร่างกายเธออาจจะทนไม่ไหว”
บิ๊กบอสรักเธอมาก
“จะเป็นไปได้ยังไง ตอนที่ฉันท้องหยางหยางกับหน่วนหน่วน ฉันยังทำงานตั้งห้าหกเดือน!” ตอนนั้นเธอไม่มีเงิน ไม่ทำงานจะเลี้ยงตัวเองและเลี้ยงลูก ๆ ได้ยังไง
