ยือน มิใช่ว่าทุกสรรพชีวิตจะหาที่พึ่งพิงพบ ถึงจะเป็นผู้ปรารถนามาพึ่งพิงวิถีเซียน แต่ด้วยหนทางอันยาวไกลก็เอื้อมมือมาไม่ถึง การมอบความหวังให้สักเสี้ยวหนึ่ง จะทำให้พวกเขายืนหยัดมีชีวิตต่อไปได้”บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานพยักหน้า เขาเองก็เข้าใจเหตุผลประการนี้เช่นกัน“เจ้าจงเดินทางไปโลกสวรรค์ผ่านประตูหมื่นโลกของแดนสวรรค์ หลังจากทำให้สถานการณ์ของโลกสวรรค์มั่นคงก็จงมุ่งมั่นฝึกบำเพ็ญวิถีเซียน ส่วนวิชาบุญบารมีตั้งลัทธิ เจ้าจงรอคอยอีกหน่อย จังหวะที่จะใช้ย่อมมาถึงเอง”เจียงฉางเซิงกำชับ จากนั้นมือขวาก็โยนแหวนบรรจุสรรพสิ่งวงหนึ่งออกมาบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานรับมาแล้วพยักหน้ารับอย่างเงียบๆหลังจากเจียงฉางเซิงโบกมือส่ง บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานก็ลุกขึ้นเดินจากไป เดินออกมาพ้นตำหนักเมฆาม่วง บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานก็เห็นคนผู้หนึ่ง เป็นไป๋ฉีนั่นเองไป๋ฉีมองสำรวจเขาด้วยสีหน้าสงสัยใคร่รู้ แล้วเอ่ยว่า“นายท่านให้ข้านำทางเจ้าไปยังโลกสวรรค์”บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานพยักหน้าแล้วตอบว่า “รบกวนแล้ว”ไป๋ฉีหมุนตัวหันหลังแล้วเดินนำทาง บรรพจารย์ยุทธ์นิพพานตามติดๆ อยู่ด้านหลัง“เจ้ามีนามว่าอันใด ก่อนหน้านี้เหตุไฉนข้ามิเคยเห็นเจ้ามาก่อน”“ผู้คนในโลกหล้าเรียกขานข
