บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านนอกรีบเข้ามาทันที เดิมทีตัวอันโหรวต้องการให้พวกเขาพาจิ่งเป่ยเฉินไปที่ห้องอื่น แต่พวกเขากลับยกตัวเขามานอนไว้ข้าง ๆ ตัวของเธอแทน
เขามีไข้สูงมาก ไม่ยอมกินยา ไม่ยอมฉีดยาหรืออะไรทั้งนั้น แบกรับมันไว้จนเกือบจะตาย แต่หมอที่อยู่เคียงข้างกลับเตรียมยามาไว้ให้กับเขาอยู่ตลอดเวลา เมื่อถูกป้อนยาเรียบร้อย ย เขาก็สามารถหลับได้อย่างสนิททันที
ตอนนี้ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จิ่งเป่ยเฉินยังคงตัวร้อนอยู่เช่นเคย
อันโหรวเอื้อมมือไปแตะตัวเขา เธอรีบดึงมือกลับมาทันทีเมื่อรู้สึกว่ามันร้อน ตอนนี้ทั้งสองคนต่างก็เป็นไข้ ไม่รู้ว่าเขานั้นจะตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่
ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วจิ่งเป่ยเฉินจะกลายเป็นคนโง่หรือเปล่า?
เธอเหลือบสายตามองไปที่ประตูอยู่ตลอดเวลา ไม่ต้องคิดก็รู้ได้เลยว่ามีคนเฝ้าอยู่ที่ประตู ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครเฝ้าห้อง แต่ตอนนี้เธอก็ไม่คิดอยากจะออกไปเท่าไรนัก
เพราะว่าตัวเธอนั้นยังออกไปไม่ได้
เธอมองดูนมที่อยู่บนโต๊ะข้าง ๆ เตียง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาและดื่มอย่างช้า ๆ ลูกในท้องของเธอหายไปแล้ว เพราะว่ามีเพียงแค่หนึ่งเดือน เธอจึงไม่สามารถสัมผัสได้ถึงท้องนูน ๆ ที ควรจะปรากฏ
