“ฉันหวังว่านายจะใช้ชีวิตอย่างมีสติ มีชีวิตอยู่ต่อไป แม้ว่าพวกเราจะหย่ากันก็ตาม” ไม่อย่างนั้นคนอื่น ๆ จะคิดว่าตัวเธอนั้นรังแกคนที่ป่วยจนสมองไหม้ไปหมดแล้ว
จิ่งเป่ยเฉินตัวร้อนมาก หลังจากที่กินยาไปแล้วก็ยังไม่เห็นว่าอุณหภูมิจะลดลงเลยสักนิด
อันโหรวนั่งอยู่ข้าง ๆ ตัวเขาตลอดเวลา ใบหน้าของเธอนั้นสงบนิ่ง ความจริงแล้วตัวเธอนั้นรู้สึกร้อนรน เขาเป็นแบบนี้จะดูแลตัวเองได้ยังไง อีกอย่างเธอก็ยังหวังว่าตัวเขาจะด ดูแลหยางหยางและหน่วนหน่วนได้!
หมอยังคงใช้ผ้าขนหนูเปียก ๆ แปะไว้บนหน้าผากของเขา ตลอดทั้งคืนอุณหภูมิตัวเขาก็ค่อย ๆ ลดลงมาบ้าง
“37.5” หมอยื่นเครื่องวัดอุณหภูมิของเขาไปให้เธอดู “คุณผู้หญิง หลังจากคุณชายตื่นแล้ว ให้เขากินยาด้วยนะครับ เดี๋ยวผมจะเตรียมยาสำหรับวันนี้ไว้ให้”
“อืม” เธอพยักหน้า ก่อนที่จะหยิบเครื่องวัดอุณหภูมิจากมือของเขาขึ้นมา และพยายามวัดอุณหภูมิเขาทุก ๆ ครึ่งชั่วโมง
ดวงไฟภายในห้องถูกปิดลง ก่อนจะเปิดโคมไฟที่ข้างเตียงเอาไว้ แสงไฟสลัว ๆ ส่องลงมาบนใบหน้าของเขา คิ้วที่ราวกับดาบขมวดขึ้นเบา ๆ ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่รบกวนจิตใจของเขา อยู่ตลอดเวลา
