“พ่อจ๋าต้องดูแลตัวเองนะคะ!” หน่วนหน่วนมองเขาอย่างเป็นห่วง
“อืม” จิ่งเป่ยเฉินพยักหน้า
ฉีเซิ่งเทียนมองไปที่หยางหยางที่นั่งเงียบมาตลอดทาง แม้ว่าเขาจะมีอารมณ์ที่เย็นชาแบบนี้มาตลอด แต่จู่ ๆ เขาก็รู้ สึกอยากแกล้งเขาเล่นเสียหน่อย
“หยางหยาง ทำไมไม่พูดเลย คิดอะไรอยู่เหรอ?”
หยางหยางที่กำลังคิดอยู่ว่ากระดาษแผ่นนั้นใช่จากแม่จ๋าหรือเปล่า ข้อความบนกระดาษนั้นคืออะไร?
แต่ว่าคำถามของฉีเซิ่งเทียนตอนนี้ หยางหยางมองไปที่เขาด้วยแววตาที่จริงจัง “ผมกำลังคิดอยู่ว่าไดโนเสาร์มีพละกำ ำลังมากมายขนาดนั้น ทำไมถึงสูญพันธุ์ไป?”
“คำถามนี้……..ให้พ่อเป็นคนตอบแล้วกันนะ!” ฉีเซิ่งเทียนปัดคำตอบไปให้อย่างสนุกสนาน
จิ่งเป่ยเฉินมองเขาอย่างเย็นชาโดยไม่ได้พูดอะไร
“คำถามนี้ยากเกินไป! ฉันก็ไม่รู้ หยางหยางโตขึ้นสามารถไปเป็นนักวิทยาศาสตร์ค้นพบหาความจริงก็ได้นะ!” ฉีเซิ่งเที ยนยกนิ้วโป้งขึ้นชื่นชมเขา พร้อมพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
ในชั่วพริบตาก็เป็นวันจันทร์
