รถโรงเรียนที่อยู่ด้านหน้าขับออกไป รถลินคอล์นยาวของพวกเขาก็ขับตามหลังไปทันที
รถโรงเรียนขับไปอย่างสวัสดิภาพโดยไม่เกิดเรื่องใด ๆ ขึ้น สถานการณ์แบบนี้ทำให้ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินนั้นดำดิ่งลง ใบหน้าที่เคร่งขรึมปกคลุมไปด้วยความไม่พอใจเป็นอย่างมาก
ฉีเซิ่งเทียนลงจากรถไปรับหน่วนหน่วนและหยางหยางมา เด็กน้อยทั้งสองขึ้นรถมา หน่วนหน่วนก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของจ จิ่งเป่ยเฉิน
“พ่อจ๋า!” ตัวของหน่วนหน่วนนั่งลงบนตักของเขา ดวงตาสีฟ้ากลมโตเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“วันนี้เที่ยวสนุกไหม?” ฉีเซิ่งเทียนถามอย่างยิ้มแย้ม ตอนนี้จิ่งเป่ยเฉินเย็นชาจนอาจจะไม่ได้สนใจเธอ
“สนุกมากค่ะ! คุณลุงฉีครั้งหน้าพวกเรามากันอีกนะคะ!” หน่วนหน่วนมองฉีเซิ่งเทียนด้วยรอยยิ้ม
“ได้เลย!”
“พ่อจ๋า ทำไมไม่พูดคะ พ่อจ๋าไม่สบายเหรอ?” หน่วนหน่วนหันกลับไปมองเขา ท่าทางของพ่อดูเหมือนเหนื่อยล้าเหลือเกิน
“เปล่า พ่อจ๋าสบายดี” จิ่งเป่ยเฉินก้มลงมองเธอและโอบไปที่หลังของเธอ
ถ้าหากโหรวโหรวอยู่ข้าง ๆ ละก็ เขาคงจะดีขึ้นและมีชีวิตชีวามากกว่านี้แน่ ๆ
แต่ตอนนี้เธอไม่อยู่ เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นเริ่มป่วยจริง ๆ แล้ว
ดูเหมือนว่าจะป่วยรุนแรงมากด้วย
