รถลินคอล์นจอดอยู่ตรงข้ามพิพิธภัณฑ์ จิ่งเป่ยเฉินที่กำลังดูกล้องวงจรปิดอยู่นั้นเห็นผู้หญิงที่เดินมาชนหยางหยาง ง เขาจำใบหน้าของเธอไม่ได้ แม้ว่ารูปร่างจะคล้ายกับอันโหรวอยู่บ้าง แต่ว่าส่วนอื่น ๆ นั้นกลับไม่มีส่วนคล้าย
“ปล่อย!” เขาพูดอย่างเย็นชา
เมื่อก่อนมีอยู่หนึ่งครั้งที่เธอปรากฏตัวต่อหน้าเขา และเขาก็ไม่ได้จับไว้ ครั้งนี้จะไม่มีทางปล่อยให้เธอหนีไป ป!
“พี่เฉิน พวกเราควรจะเปลี่ยนรถไหม?” แบบนี้พวกเขาดูโจ่งแจ้งเกินไปหรือเปล่า?
“ไม่เปลี่ยน” โหรวโหรวอาจจะคิดว่าเขาอยู่ที่นี่เพราะงั้นเขาก็จะอยู่ที่นี่ตลอด รอเธออยู่ที่นี่
คอยดูว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ อยากจะหนีเขาไปจริง ๆ งั้นเหรอ? แม้แต่หน้าก็ไม่คิดอยากจะเจอ!
“โอเค!” เขาเป็นพี่ใหญ่ ทำตามอย่างที่ว่าน่าจะดีที่สุด
ผลก็คือพวกเขาไม่เห็นแม้แต่เงาของอันโหรวเลยตลอดเวลาที่เฝ้าดูหยางหยางและหน่วนหน่วน
“บัดซบ!” จิ่งเป่ยเฉินกำหมัดแน่น ไม่นึกเลยว่าเธอจะไม่มาปรากฏตัว
ภายในรถรู้สึกได้ถึงความเย็นชา ฉีเซิ่งเทียนโบกมือเพื่อส่งสัญญาณให้คนขับรถขับออกไป
“ขับตามรถโรงเรียนไป” จู่ ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็สั่งขึ้นมา
