“คุณเป็นผู้หญิง แยกแยะไม่ได้เหรอว่าอะไรควร อะไรไม่ควร? เซี๋ยวเซี๋ยวพูดแบบนั้นหมายถึงอะไร ตอนนี้คุณยังมาอยู่ที่นี่ ทั้งยังส่งเสียงร้องไปมาเพื่ออะไร? ไม่ทำงานงั้นเหรอ? ต่อให้คุณเป็นญาติของพี่สะใภ้ ซึ่งเรื่องนี้พวกเราก็ทราบกันดี แต่อย่าลืมว่าคุณเป็นพนักงานของบริษัทจิ่ง เพราะฉะนั้นตำแหน่งหน้าที่ในระดับของคุณนั้นไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะมาปรากฏตัวที่นี่ ออกไปซะ!” ฉีเซิ่งเทียนเดินเข้ามาที่ด้านหลังของหลินจือเซี๋ยว ใบหน้าที่ปกติมักจะยิ้ม ตอนนี้กลายเป็นเย็นชาและพูดออกมาโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
อันหยาพั่นมองหน้าของฉีเซิ่งเทียน ก่อนจะมองไปที่หลินจือเซี๋ยว ไม่นานเธอก็เข้าใจว่าทำไมฉีเซิ่งเทียนถึงได้ปกป้องหลินจือเซี๋ยวขนาดนี้
ตอนนี้เธอไม่อยากจะมาทะเลาะกับพวกเขา หลังจากนี้คงได้มีโอกาสจัดการปัญหานี้แน่
“ฉันขอตัวก่อนละกัน!” อันหยาพั่นหันหลังเดินเหยียดรองเท้าส้นสูงก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่อันหยาพั่นเดินออกไป จู่ ๆ หลินจือเซี๋ยวก็รู้สึกถึงน้ำหนักตรงไหล่ด้านซ้าย มันแทบจะทำให้เธอทรุดทันที “ผู้จัดการฉี คุณทำอะไร?”
