“บรรพจารย์ยุทธ์ถูกมรรคาจารย์สังหารแล้ว”เทวะหมอกครามเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายกับว่าเรื่องที่เอ่ยออกมาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยไม่สลักสำคัญทว่าเมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ในตำหนักก็เกิดเสียงอื้ออึง“เป็นไปได้อย่างไรกัน บรรพจารย์ยุทธ์แข็งแกร่งกว่ามรรคาจารย์มิใช่หรือ”“ระดับขั้นของพวกเขาสูงปานนั้น จะสังหารอีกฝ่ายโดยไม่ให้ใครรู้ไม่ให้ใครเห็น ความแตกต่างของระดับขั้นจะต้องสูงมาก”“เจ้าหมายความว่า หากมรรคาจารย์มิใช่ขั้นเทวะ เขาก็อาจเป็นตัวตนที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งแม้แต่ในขั้นเทวะด้วยกันอย่างนั้นหรือ”“มิน่าเล่าบรรพจารย์ยุทธ์จึงให้ความร่วมมือกับมรรคาจารย์ ข้าผิดไปแล้วที่เคยกล่าวโทษเขา เฮ้อ”“วิถีเซียนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ หวังว่าเทวะทั้งหลายจะลงโทษพวกเขาได้!”ผู้กุมอำนาจทั้งหลายในโลกเทพยุทธ์ต่างหันไปซุบซิบสนทนากัน บางคนโกรธเกรี้ยวกับการกระทำของมรรคาจารย์บางคนถอนหายใจให้กับชะตากรรมอันน่าเศร้าของบรรพจารย์ยุทธ์ แล้วก็มีบางคนหวาดกลัวมรรคาจารย์ไท่ซั่งคุนหลุนกลับไม่ประหลาดใจสักเท่าไร เพราะในใจเขาคิดว่ามรรคาจารย์แข็งแกร่งกว่าบรรพจารย์ยุทธ์มานานแล้วเทวะหมอกครามม้วนแขนเสื้อแล้วเอ่ยว่า “เตรียมตัวพร้อมรับมหันตภัยเถิด!
