เธอไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ชีวิตที่เงียบสงบแบบนี้ทำให้ภายในใจของเธอนั้นอึดอัดเล็กน้อย เธอคิดถึงหน่วนหน่วนและหยางหยาง
จิ่งเป่ยเฉินเกิดอุบัติเหตุและเธอไม่ได้อยู่ข้างเขา ตอนนี้ลูก ๆ ของพวกเขาคงจะเสียใจเป็นอย่างมาก แต่ว่าช่วงเวลาที่เศร้าเสียใจแบบนี้เธอกลับไม่ได้อยู่กับพวกเขา
มีบางครั้งที่เธอรู้สึกว่าทำไมเธอถึงมาหลบอยู่ที่นี่ คนที่นอกใจไม่ใช่เธอ คนที่อยู่ข้างนอกก็ไม่ใช่เธอ เธอโดนสวมเขา ทำไมเธอถึงไม่กล้าเจอหน้าจิ่งเป่ยเฉิน
แต่เธอก็ไม่ได้อยากเจอหน้าเขาแต่แรกอยู่แล้ว เขาไม่ได้ต้องการเธอแล้ว เขาเป็นคนโกหกหลอกลวง เป็นคนสารเลวตั้งแต่หัวจรดเท้า
เมื่อใกล้ถึงเวลาพระอาทิตย์ตก เธอลืมตาขึ้นมา วิวทิวทัศน์ที่สวยงามกลับไม่สามารถบรรเทาความโกรธภายในใจของเธอได้
เธอลุกขึ้นมองไปที่วิสกี้บนโต๊ะ ไม่คิดว่าผู้ชายที่ดื่มไวน์มาตลอดนั้นจะเดินมาตัวเปล่าโดยไม่มีไวน์มาด้วย
เธอเดินเข้าไปด้านในบ้านโดยไม่ได้สนใจ แต่ว่าภายในห้องนั่งกลับไม่เห็นแม้แต่เงาของฉีหย่วนหยาง
ทันใดนั้นก็มีคนรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา “คุณนายอัน คุณชายฉีมีธุระต้องรีบออกไปก่อน ถ้าหากว่าคุณต้องการอะไรก็สั่งมาได้เลยค่ะ”
