จุดจบของความฝันนี้คือเธอสวมชุดเจ้าสาวสีขาวอยู่ในพิธีแต่งงานที่เต็มไปด้วยดอกไม้ คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือจิ่งเป่ยเฉิน และพิธีกรก็อ่านคำสาบานผ่านเข้ามาในหู
ใบหน้าของพวกเขานั้นยิ้มแย้มและดูมีความสุขมาก ทว่าจู่ ๆ ใบหน้าของจิ่งเป่ยเฉินก็เลือนรางจนกลายเป็นอีกคนซึ่งเธอมองไม่เห็นเขา
“อา……..”
เธอตื่นขึ้นมาจากความฝัน ก่อนจะสัมผัสไปที่หน้าผากและพบว่าบนหน้าผากนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ภายในห้องที่มืดสนิท เธอคลำไปที่หัวเตียงเพื่อเปิดโคมไฟ สักพักแสงสว่างก็ปรากฏขึ้น แต่ว่าจิตใจของเธอนั้นกลับว่างเปล่า
อยู่คนเดียวในสถานที่แปลก
คงไม่มีผู้ชายที่เย็นชาผู้สูงส่งเคียงข้างเธออีกต่อไปแล้ว
เธอรีบออกมาโดยไม่ได้เอาอะไรออกมาด้วยเลย แม้แต่บัตรประชาชนก็ไม่ได้เอามาด้วย จิ่งเป่ยเฉินคงไม่คิดว่าเธอจะหนีไปไกล
เธอลงมาจากเตียงและเปิดผ้าม่านออก ท้องฟ้ามืดสนิท คฤหาสน์หลังใหญ่แบบนี้กลับไม่มีไฟสักดวง มันค่อนข้างน่ากลัวที่ต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เงียบแบบนี้
