หลินจือเซี๋ยวนั่งตัวตรงเกร็งอยู่บนเก้าอี้ อันโหรวที่เดินออกไปสองสามก้าว สักพักหนึ่งก็มีคนคนหนึ่งเอ่ยคำพูดที่ฟังดูอบอุ่นขึ้นมา “ผมขอนั่งด้วยได้ไหม?”
เขามาตั้งแต่ตอนไหนกัน?
โหรวโหรวไม่ใช่ฝีมือเธอช่วยงั้นเหรอ พอเธอลุกไปเขาก็มาเลยนะ
เธอมองดูอันโหรวที่เดินออกไปด้วยความสับสน รู้แบบนี้เธอน่าจะพูดว่าอย่าไปเลยจะดีกว่า ไม่งั้นเธอคงไม่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้
ตอนนี้คนได้มานั่งตรงข้ามกับเธอแล้ว มันสายเกินไปที่จะพูด ตอนนี้เธอแทบจะหายใจไม่ทั่วท้อง
เธอเป็นถึงอดีตเลขาของบิ๊กบอสเลยนะ เพราะงั้นต้องแสดงความกล้าหน่อยแล้ว
“ดื่มน้ำผลไม้งั้นเหรอ ก็ดีนะครับ” เซว์มู่มองดูน้ำผลไม้ที่อยู่ในมือของเธอ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม
“ฉันก็คิดว่ามันดีเหมือนกันค่ะ!” อันที่จริงเธอต้องกินเพราะต้องขับรถต่างหาก!
ขับรถก็ไม่ควรกินพวกแอลกอฮอล์นี่!
หลินจือเซี๋ยวมองแก้ววิสกี้ที่อยู่ในมือของเขา ดูจากรูปลักษณ์ของเขาแล้ว ดูยังไงก็ไม่น่าจะขับรถมาเอง คงจะมีคนขับรถมาให้เขาเสียมากกว่า
อา เขาหล่อจริง ๆ นั่นแหละ!
