“หล่อกว่าฉันเท่าไรกันเชียว?” ทันใดนั้นเสียงของจิ่งเป่ยเฉินก็ดังมาจากด้านหลัง
อันโหรวตกใจ ทำไมเขากลับมาเร็วขนาดนี้?
คงไม่ได้ถูกเขาจับได้ว่าเลิกงานก่อนเวลาหรอกนะ!
“ถึงยังไงลูกก็หล่อกว่านาย!” เธอไม่ได้มองเขาและยังคงจ้องไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เรียบเฉยของหยางหยาง “ศิษย์ได้รับการอบรมรมสั่งสอนจากครู แต่เก่งกว่าครูซะอีก ตอนนี้ตุ้ยนุ้ยแต่โตมาจะต้องหล่อกว่านายแน่ ๆ”
“ใช่ หล่อกว่าฉัน รอให้เขาโตก่อนแล้วค่อยพูด เมื่อถึงตอนนั้นจะมีนัยมากขึ้น” จิ่งเป่ยเฉินอุ้มหน่วนหน่วนขึ้นมากอด ก่อนจะก้มลงไปมองพวกเขา “ลงไปกัน!”
อันโหรวจูงมือหยางหยางเดินตามพวกเขาลงไป “ไม่ต้องไปฟังพ่อจ๋าหรอก ถึงจะมีนัยลูกก็ต้องชนะแน่ ๆ”
ในแต่ละวันไม่รู้ว่าจิ่งเป่ยเฉินคิดถึงเรื่องอะไรบ้าง ถึงได้เปรียบเทียบหยางหยางของเธอแบบนี้
“โหรวโหรว ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ” เขายังยืนอยู่และได้ยินอย่างชัดเจน ไม่คิดเลยว่าเธอจะ………
“ก็ใช่สิ! ก็พูดให้นายฟังไง” เธอยิ้มพลางหัวเราะ ถึงยังไงเขาก็มองไม่เห็น
