หลังจากที่เดินลงมาชั้นล่างก็ถ่ายรูปหยางหยางและหน่วนหน่วน แต่ก่อนมื้อเย็นนั้นก็ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลูก ๆ ก่อน เพราะไม่สามารถให้เสื้อที่ปักด้วยไหมนี้เลอะน้ำแกงก่อนวันงานได้
จิ่งเป่ยเฉินอาบน้ำเสร็จก็มองมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นอันโหรวยังนั่งพิงอยู่ที่หัวเตียง ช่วงเวลานี้เธอปกติเธอจะนอนรอเขา แต่คืนนี้ไม่คิดว่าจะยังนั่งอยู่ที่หัวเตียง
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเธอช้า ๆ “คืนนี้มีเงื่อนไข?”
“เงื่อนไขอะไร?” อันโหรวมองเขาที่เดินเข้ามาอย่างไม่เข้าใจความหมายของเขา
“ท่าทาง…….”
อันโหรวรู้สึกว่าเธอต้องแกล้งโง่แล้ว เพื่อที่คืนนี้จะได้รู้เรื่องกำหนดวันแต่งงาน บนเตียงนอนนั้นไม่ใช่ที่ที่จะมานั่งคุยเจรจากันได้
เธอหดตัวลงและนอนลงไปใต้ผ้าห่ม พลางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะของตัวเอง
“คืนนี้ไม่เอา ขอพักผ่อนหนึ่งวัน!” เสียงกึกก้องภายใต้ผ่าห่มคำรามออกมา!
จิ่งเป่ยเฉินใช้ผ้าขนหนูเช็ดไปที่ผมก่อนจะโยนมันทิ้งและก็เอนตัวลงแอบเข้าไปใต้ผ้าห่ม…….
ทันใดนั้นมือของเขาก็ถูกมือเล็ก ๆ นั้นจับไว้ เขาขมวดคิ้วขึ้น ใบหน้าที่เย็นชานั้นเผยรอยยิ้มออกมา เขายื่นมืออีกข้างเข้าไป
“ซี๊ด…….”
