จิ่งเป่ยเฉินจู่ ๆ ก็มองไปที่ผ้าห่มทันที จากความเจ็บปวดที่ข้อมือของเขาก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
โหรวโหรวกัดเขา
“จิ่งเป่ยเฉิน มือของนายหยุดจับมั่วซั่วได้แล้ว!” เธอดึงผ้าห่มออกอย่างโกรธเคือง ใบหน้าของเธอนั้นแดงเล็กน้อยเพราะหายใจไม่ออก เส้นผมของเธอก็พันกันยุ่งเหยิง
เขาพุ่งตัวเข้าไปหาใบหน้าเล็ก ๆ ที่สง่างามและโน้มตัวลงไปจูบที่แก้มของเธออย่างรวดเร็ว “น่ารักจัง”
“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาชมว่าน่ารักสักหน่อย เปล่าเลย ฉันโตมาขนาดนี้ก็ต้องน่ารักอยู่แล้ว!” เธอกำลังโกรธอยู่นะ! จู่ ๆ มาชมว่าเธอน่ารักทำไม!
“สวย อ่อนโยน มีคุณธรรม…….”
“พอ ไม่ต้องพูดแล้ว นอนได้แล้ว” เขาดึงมือกลับมา หมอนถูกโยนทิ้งไป เขานั่งลงบนเตียงพลางมองเธอ “ราตรีสวัสดิ์”
“นายไม่เก็บหมอนเหรอ?”
บิ๊กบอสเอื้อมมือไปปิดไฟ ภายในห้องที่มืดสนิทนั้นเสียงทุ้มต่ำของเขาก็เอ่ยขึ้น “เธอโยนมันก็ต้องไปเก็บเอง ฉันไม่เก็บ”
“แล้วแต่นาย!” ถึงยังไงเธอก็มีหมอนนอน
เธอสัมผัสไปที่ตำแหน่งหมอนของเธอและนอนลงอย่างสงบ แต่ว่าเมื่อเธอเอนตัวลงนอน หัวของอีกคนก็ล้มตัวลงนอนข้าง ๆ เธอ
