เมื่อออกไปได้สักพัก พยาบาลก็ได้นำตัวเหอเหมียวที่กำลังนอนหลับอยู่ออกมา คำพูดที่หมอได้พูดไปนั้นยังคงดังกึกก้องอยู่ในหูของเธอ
เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
ทำไมต้องกินยาด้วย ทำไมถึงต้องกินยาขับเลือดเอาหลานของเธอออกมาด้วย?
ผู้หญิงคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่?
“แม่ อย่าหุนหันไป!” โอวหยางลี่มองไปที่ตัวเธอ ก่อนจะรีบเดินเข้าไปข้าง ๆ เธออย่างรวดเร็ว
“แกบอกกับฉันทีสิว่าเธอไม่ดีพออย่างนั้นเหรอ? ทำไมกัน ทำไมแกจะต้องฆ่าหลานของฉันด้วย แกมันไร้จิตสำนึกความเป็นคน!”
“ผมทำกับเธอไม่ดีเอง ไม่เกี่ยวข้องกับแม่ แม่ควรใจเย็นลงหน่อยนะ” โอวหยางลี่ไม่ได้สนใจว่าตอนนี้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ตอนที่ได้ยินเรื่องเหล่านั้น หัวใจของเขาก็อยู่ไม่เป็นสุขเช่นกัน
เหอเหมียวอยู่ข้าง ๆ ตัวเขามาโดยตลอด แต่เขากลับไม่เคยสังเกตเห็นอะไรแปลก ๆ เลยสักครั้ง
“แน่นอนว่าไม่สมควรเข้าบ้านตระกูลโอวหยางของพวกเรา ทำอะไรแบบนั้นลงไป ไม่รู้จักคิดเอาเสียเลย!” เฉาลี่เฟยหัวใจของเธอเต้นไม่สงบเลยสักนิดเดียว เมื่อเห็นเตียงของเธอที่ค่อย ๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ หัวใจของเธอก็เหมือนกับถูกบีบรัด มันเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก
