เมื่ออารมณ์ของเฉาลี่เฟยเริ่มเบาลง พวกเขาหันหลังกลับไปก็พบว่าจิ่งเป่ยเฉินและคนอื่น ๆ ไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว
เมื่อครู่คำพูดที่หมอพูดออกมา พวกเขามั่นใจว่าทางนั้นก็คงได้ยินหมดแล้ว อีกอย่างเรื่องแบบนี้ยังมาเกิดขึ้นอีก
การที่เหอเหมียวทำอะไรแบบนั้น เพื่อหวังที่จะทำให้นักข่าวใส่ร้ายบริษัทจิ่งอย่างนั้นเหรอ? หรือว่าเธอคิดอยากจะเสียสละตัวเองเพื่อช่วยเขาจริง ๆ
เมื่อโอวหยางลี่คิดถึงความเป็นไปได้นี้ก็บอกกับเฉาลี่เฟย เพื่อหวังให้ใจของเธอรู้สึกดีขึ้นบ้าง
“แล้วมันยังไง หลานของฉันไม่มีอีกแล้ว! แกรู้บ้างไหมว่าฉันรอมานานแค่ไหน ทั้งหมดเป็นเพราะแกไม่เคยหยุดกับผู้หญิงคนนั้นสักครั้ง นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้โอวหยางกรุ๊ปต้องเจอกับเหตุการณ์พวกนี้ ต้องชดใช้ในสิ่งต่าง ๆ ถ้าหากแกคิดอยากจะให้ผู้หญิงคนคนหนึ่งยืนหยัดเพื่อแกแล้วละก็ แกคงไม่ใช่ผู้ชายอีกต่อไปแล้ว!”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำดุด่าของเฉาลี่เฟย โอวหยางลี่ก็ไม่ได้โต้เถียงเลยสักคำ
“วันนี้แกก็เห็นแล้ว พวกเขาแสดงความรักต่อหน้าพวกเราเสียขนาดนั้น มันหมายความว่ายังไง มันก็หมายความว่าหัวใจของเธอไม่มีแกอยู่แล้วไง!”
