“แม่ ผมแค่อยากรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้ ที่อันโหรวพูดเมื่อกี้เป็นความจริงหรือเปล่า?” โอวหยางลี่มองดูเธออย่างจริงใจ คาดหวังกับคำตอบที่เธอจะพูดออกมา
“ผมขอถามเป็นครั้งสุดท้ายนะแม่ มันเป็นความจริงหรือเปล่า? แม่ตอบผมทีเถอะ แล้วผมจะให้คำตอบแม่อย่างจริงจังบ้าง” โอวหยางลี่มองไปที่เธอและพูดด้วยท่าทีที่จริงจัง
“ไม่ใช่ความจริง พวกเขาคบกันตอนไหนแม่จะรู้ได้ยังไง แกลองคิดดูดี ๆ ว่ามันเป็นความจริงหรือเปล่า ในคืนนั้นแกก็จำได้นี่ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง จู่ ๆ จิ่งเป่ยเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมกับถอดเสื้อคลุมของเขาให้กับเธอและอุ้มเธอเดินออกไป!”
“ถ้าหากพวกเขาไม่มีขา แล้วจิ่งเป่ยเฉินจะเป็นคนทำอย่างนั้นเหรอ? ทั่วทั้งเมือง A ใครกันที่จะสามารถทำแบบเขาได้อีก เว้นเสียแต่ตัวเขาอยากจะทำเองทั้งนั้น ดูยังไงก็ไม่เหมือนครั้งแรกที่พวกเขาพบกันด้วยซ้ำ! ลูกชาย ช่วยได้สติสักทีเถอะ! หัวใจของเธอไม่มีแกอยู่แล้ว เธอไม่ได้รักแกแล้ว แม่คนนี้ทำทุกอย่างก็เพื่อแกนะลูกชาย”
เฉาลี่เฟยต้องพูดจาโกหก ตอนนี้เธอมีแต่ลูกชาย ถ้าหากแม้แต่ลูกชายยังไม่เชื่อแล้วละก็ เธอจะทำอะไรได้อีกกัน
ชั่วชีวิตของเธอมีแต่เขาไม่ใช่หรือไง?
