“อันโหรว เพราะพี่โอวหยางลี่ชอบเธอมาก ฉันขอแค่ให้เธอไปดูเขาหน่อย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อะไรก็ตาม แต่แค่ไปดูเขาครั้งเดียวก็พอแล้ว หรือว่าเธอจะใจร้าย ถึงขนาดขอร้องอะไรก็ไม่เป็นผลงั้นเหรอ? พวกเธอไม่ใช่คู่รักตั้งแต่วัยเด็กตั้งสิบปีหรือไง? พี่โอวหยางไม่มีทางลืมเธอได้เลยสักครั้งหนึ่งนะ!” เหอเหมียวพูดทั้งน้ำตา ก่อนจะจับมือของเธอไว้แน่น
แสงแฟลชกะพริบไปมาไม่หยุด เสียง ‘แชะแชะ’ ดังรัวจนฟังดูน่ารำคาญ
“ปล่อยมือฉัน แล้วค่อยมาพูดกันดีกว่าไหม?” อันโหรวมองเธออย่างใจเย็น มือที่ถูกเธอจับตอนนี้มันค่อนข้างแน่นเกินไป
“อันโหรว เธอรับปากกับฉันก่อนได้ไหม? ถ้าเธอตกลงฉันจะปล่อยเธอไป! เธอช่วยไปดูเขาหน่อยได้ไหม?” เหอเหมียวมองเธอทั้งน้ำตา น้ำตาของเธอเปรอะเปื้อนไปหมด ยากที่จะมองเห็นใบหน้าของเหอเหมียวได้อย่างชัดเจน
