“ผู้หญิงอย่างเธอนี่มันไร้ความรู้สึกจริง ๆ ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพี่โอวหยางทำไมต้องมาชอบคนอย่างเธอด้วย!” เหอเหมียวเดินไปหาเธอทีละก้าว
อันโหรวมองย้อนกลับไปตรงระเบียงก็เห็นกระจกหน้าต่างที่กั้นเอาไว้ เป็นไปได้ไหมที่เธอคนนี้คิดจะผลักเธอลงไป
“เธอชอบเขามากขนาดนั้น เธอทนไม่ได้งั้นเหรอที่เขาไปชอบผู้หญิงคนอื่น? เธอคิดอีกเหรอว่าฉันคิดอยากจะไปดูเขามากขนาดนั้น? ตั้งแต่ตอนไหนกันที่เธอเปลี่ยนเป็นคนแบบนี้?” เธอนึกถึงเรื่องราวที่เหลียวเว่ยตั้งท้องและเด็กคนนั้นถูกเธอเป็นคนฆ่าทิ้ง
“แล้วไง? เธอจะมาสนใจอะไร? หรือว่าฉันจะเปลี่ยนเป็นคนแบบนี้ไม่ได้?” เหอเหมียวยืนอยู่ข้างหน้าเธอ ทันใดนั้นก็ยกมือขึ้นมา “ขอร้องเธอ ช่วยไปดูเขาหน่อยเถอะ พี่โอวหยางชอบเธอมากจริง ๆ นะ ทุกวันเขาไม่ยอมกินข้าว มัวแต่เฝ้าคิดถึงเธอ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่มาหาเธอหรอก! เธอก็รู้ว่าเด็กในท้องของฉันเป็นลูกของเขา!”
เหอเหมียวพูดเสียงดังมาก ถึงแม้ว่าที่นี่จะเป็นระเบียง แต่ด้วยเสียงของเธอที่ค่อนข้างดังก็ทำให้มีคนมากมายต่างแห่กันมาดู โดยเฉพาะนักข่าวที่มีกล้อง
