แต่สิ่งที่โอวหยางลี่พูดนั้นผิดไปมาก เดิมทีทุกอย่างเขาล้วนจำได้หมด ทางด้านคนที่อยู่ข้าง ๆ เขาอย่างเหอเหมียวก็มองเขาแบบนั้น ชามในมือค่อย ๆ ตกลงพื้นทันที ใบหน้าเล็ก ๆ มองไปที่เขาด้วยความรู้สึกผิด “พี่โอวหยาง ขอโทษนะ มือฉันลื่น!”
“ไม่เป็นไร! ฉันไม่อยากกิน” โอวหยางลี่ไม่แม้แต่จะมองเธอ เขายังคงหวนคิดถึงความทรงจำต่างๆ
เหอเหมียวก้มมองไปที่ชามและตะเกียบที่หล่นลงบนพื้น ในเมื่อเขาไม่คิดอยากจะกิน เช่นนั้นก็ปล่อยมันอยู่บนพื้นไปเลยละกัน!
แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยมีเธออยู่ในหัวใจเลย ที่เขามองหาเธอก็เพราะว่าตัวเธอนั้นอายุยังน้อย ยังเป็นนักศึกษา แต่เธอไม่ใช่ตัวแทนของอันโหรวเลยสักนิด
เมื่อคิดถึงจุดนี้ ภายในใจเธอก็รู้สึกขมขื่นขึ้นมาทันที มองดูเขาอยู่สักพัก ก่อนจะพูดขึ้นว่า
“พี่โอวหยาง ฉันจะไปเรียกคนใช้มาทำความสะอาดนะ” เธอลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้อง
โอวหยางลี่ไม่รับรู้ว่าเธอออกไปแล้ว ทั้งยังไม่ได้สังเกตว่าคนใช้จะมาหรือไม่มากันแน่
ตอนนี้เขายังหวนคิดถึงความทรงจำในอดีต แต่เมื่อคิดไปถึงเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น หัวใจของเขาก็กลับมีไฟลุกโชนขึ้นมา โดยเฉพาะที่มือของเขา
เขาจัดการวางแผนทุกอย่างดีมาตลอด คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องมาจบลงแบบนี้
เขาไม่ยอม เขาไม่มีทางยอมรับมัน!
……
